Zajmuje powierzchnię ok. 7000 km². Budowa fortyfikacji w pasie przygranicznym prowadzona była przez III Rzeszę w latach 1934-38 . Wybudowano ok. 100 obiektów fortyfikacyjnych. System tuneli o łącznej długości ponad 30 km wybudowany został na głębokości do 40m. pod powierzchnią ziemi i łączy 21 obiektów bojowych , tzw. „pancerwerków”. Osią podziemi jest korytarz główny (Główna Droga Ruchu) biegnący wzdłuż linii północ-południe. Od niego odchodzą w różnych kierunkach liczne korytarze boczne, prowadzące do tzw. obiektów. Z nich betonowe schody wiodą do naziemnej części obiektu - bunkra ("Panzerwerk"). Potężne bunkry wyposażone były w stalowe kopuły bojowe o grubości ścian ok. 25 cm, w których ulokowano stanowiska karabinów maszynowych.
Poza tym w bunkrze znajdował się miotacz ognia oraz motorowy granatnik o zdolności wyrzutu do 140 min na minutę. Oprócz pomieszczeń bojowych, w obiekcie były pomieszczenia magazynowe, koszary, sanitariaty, maszynownia, wentylatory itp.
Cały podziemny system wyposażony był we wszystkie niezbędne urządzenia - oświetlenie, wentylację, wodociągi, kanalizację, łączność. Komunikację między obiektami umożliwiała elektryczna kolejka wąskotorowa kursująca w korytarzach. Pomiędzy miejscowościami Boryszyn, Kaława , Kęszyca , Kursko wybudowano pas zapór przeciwczołgowych tzw. „zębów smoka” . Przed żelbetonowymi ostrosłupami wykopano 5-cio metrowej głębokości rów przeciw czołgowy . Podczas II wojny światowej podziemia zaadoptowano na fabrykę Daimler – Benz, gdzie produkowano silniki lotnicze. Zaraz po zdobyciu wojska radzieckie przeszukały podziemia, znajdując między innymi zbiory sztuki z muzeów Warszawy, Poznania, Krakowa i Gdańska (m.in. obraz Matejki „Stańczyk”) . Oprócz tego w podziemiach mieści się największy w Europie rezerwat nietoperzy. Co roku w podziemiach zimuje około 30 000 nietoperzy należących do 13 gatunków.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz